Denne filmen fortel om noko av grunnen til at eg skriv på bloggen her, og kvifor eg er så glad i å fortelje om det eg trur på. Eg veit ikkje kva for slags menneske som blir inspirert av det eg skriv eller seier, eg veit ikkje om det livet eg lever har ei innvirkning på dei rundt meg. Ikkje egentleg. Nokre sender meg ei melding eller seier til meg kor mykje bloggen min eller eg som person betyr for dei. Det er utruleg godt å høyre, og det gjer meg motivasjon. Samstundes veit eg at det antageleg mange fleire som får noko å tenkje på fordi eg har vore den eg er, fordi eg er prega av Jesus. Det er rart å tenkje på, og fantastisk godt.

For ikkje lenge sidan, fekk eg ei melding av ei venninne eg har prata mykje med om trua mi. Eg hadde ikkje ein plan eller ein tanke om at “ho skulle bli frelst”, men eg ville dele det eg meinte og sto for. No er ho kristen, og ho takka blant anna meg for det! Det ho fortalde om korleis ho oppdaga at ho hadde blitt ein kristen var så herleg og eg byrja å grine. Eg er audmjuk, for eg veit at det ikkje hadde gått utan Den Heilage Ande og Jesu ord.

 

Så difor vil eg seie: våg å del – våg å tru – våg å la Jesus gjere ein skilnad i livet ditt; for det kan bli ein skilnad i ein annan sitt liv!

Kaizers Orchestra leverer kvar einaste gong! Dei satsar høgt, men fell aldri. Dei har ein musikal kompetanse som er skyhøg, og eg fryder meg når det kjem heftige riff og trommesoloar. Dei er så presise at under eit skift av ein gitar, så er han nett plugga inn idet første akkord skal slåast. Iiiiih, herleg!

Ein god kveld med trivelege folk og fantastisk musikk!

Trua er det einaste som frelsar (eller rettare sagt: Jesus er det einaste – så det er trua på han), men ved frelsa kjem også gjerningane som ein naturleg konsekvens. Eller den bør gjere det: forventingane er at vi bør sjå fruktane av Guds nåde når vi er frelst. Vi kan vere frelst sjølv om vi ikkje har gjerningar som fylgjer, men det bør plage deg om du ikkje har det.

Det er mange kjensler knytta til denne dagen; bitterheit, sakn, hjartebank og fnising. Eg har alltid likt konseptet, men aldri gjort noko særleg ut av dagen sidan eg gjekk i femte klasse og var superforelska i kjærasten min. Men det eg ikkje liker med valentinsdagen, er at han har fått så mykje fokus på den romantiske kjærleiken. Jau, den er viktig, men ein gløymer kanskje ein viktig del av kjærleiken om vi berre skal gjere ting med kjærasten eller den vi er forelska i.

Kven var Valentin?

Valentin var ein av fleire martyrar som vart drepne  og begravne 14. februar medan kristendomen var forbode i Romerriket. Fyrst i 496 vart dagen feira til minne om martyrane, som vi faktisk ikkje veit namnet på. Valentin kjem frå ordet “valens” som tyder styrke, verdig, mektig. Sankt Valentin dukkar også opp som ein prest i Rom, ein biskop i Interamna (dagens Terni) eller ein martyr i den afrikanske delen av Rom. I 1436 dukka martyren Valentin opp i eit skrift (“Nuremberg Chronicle”) som sa at han var ein romersk prest som vart drepen under Claudius 2. anten i 269, 270 eller 273 då han (i følgje skrifta) prøvde å konvertere keisaren. Han vart halshogd etter at dei hadde forsøkt å steina han til døde.

Romantisk kjærleik

Det var faktisk inga kobling mellom Sankt Valentin og det vi i dag kjenner som Valentinsdagen før Geoffrey Chaucer i høgmiddelalderen, der poetisk kjærleik var svært populær. Innan 1500-talet hadde feiringa utvikla seg til ei hending der elskande utveksla blomar, sjokolade og sendte kort.

Kva er kjærleik?

Eg meiner gresk er mykje betre på dette ordet, fordi dei har fleire forskjellige tydningar på det eine ordet vi har. Agape er den kjærleiken som er ufortent, den kjærleiken Gud har for menneska. Philos/filia er den kjærleiken menneske har for kvarandre; til dømes syskenkjærleik. Eros er kjærleik av seksuell karakter. Vi har kanskje ein tendens til å fokusere på den sistnente versjonen av kjærleik, men dei to andre er også viktige i kvardagen. Kjærleik kan vere eit smil, ein klem eller oppmuntrande ord. Kjærleik kan vere å bli sett, å få kontakt eller oppnå ein relasjon.

Filia - kjærleik mellom vener.

Kan du vere med å vise kjærleik til andre enn kjærasten i dag også?

Då eg var i Indonesia for om lag eitt år sidan, var vi innom to gudstenester med indonesisk sang, bøn, tekstlesing og preike. Vi hadde inga aning kva dei sa eller sang (utanom når den norske tidlegare misjonæren vi hadde med oss oversatte medan han preika på indonesisk), men det var ei herleg oppleving å vere med på. Eg sang med heile hjartet på eit språk eg berre forsto eit par ord av (slik som “Gud”, “aldri”, “takk”, “menneske”, “velkomen”).

I ei av kyrkjene vi besøkte i Medan, Sumatra, Indonesia.

Kjærleiken, agape, vi har fått frå Gud viser seg i høgaste grad dei gongane språk, kultur, politikk og landegrensar ikkje har noko å seie. Agape er den ufortente kjærleiken som Gud stadfesta på krossen med Jesus Kristus, og som vi streber imot. Saman i bøn er ei av dei beste formene for tilbeding, og vi får kjenne på brorskapet – fellesskapet som Gud skapte oss til. Slik lyfter vi kvarandre opp, ikkje berre i Noreg – men over heile verda.

Eg søkte på ordet “bøn” på bibelen.no, og eg fekk 87 resultat. Jesus gav oss “Fadervår“, som er den bøna han sa vi skulle be – og som vi difor bruker mykje/kvar gong i gudstenestane. Paulus skriv mykje om bøn, og den meste kjende er kanskje det som står i 1. Tim 2, 1. Men eg vil også ha med dei to versa som kjem etterpå:

Framfor alt legg eg dykk på hjartet å bera fram bøn og påkalling, forbøn og takk for alle menneske. Be for kongar og alle som er i leiande stillingar, så vi kan leva eit stilt og fredeleg liv med gudsfrykt og vørdnad i alt vi gjer. Dette er godt og noko Gud, vår frelsar, gleder seg over, han som vil at alle menneske skal bli frelste og læra sanninga å kjenna.

Bøn er ein samtale med Gud, og ei lovprising. Bøn er relasjonsbyggjande og styrkande. I Apostelgjerningane står det at apostlane var fleire gonger samla i faste og bøn – så bøn er også samlande.

Dei to siste dagane har eg vore på Impuls leiardagar, og der hadde vi ein god del undervisning om det å vere ein leiar, ungdomsarbeid og inkludere nye (ikkje-kristne). Fleire av oss som er kristne er omtrent vakse opp med ein “snill-kristen-haldning” og vi gjer liksom aldri noko gale. Vi bannar ikkje, røyker ikkje, drikk ikkje, gjer det bra på skulen… Vi blir kanskje litt perfekte, i alle fall i andre sine auge. I fleire tilfelle gjer det at nokre ikkje-kristne vil ta avstand frå oss som er kristne fordi “dei kan jo aldri mengje seg med slike som oss, fordi dei ikkje strekk til”.

"Trekk ein lapp for kva du treng. Hilsen Gud."

Eg trur vi kan tillate oss å vere svake nokre gonger. Eg trur vi kan vere opne på at vi som kristne også gjer feil og dumme ting. Vi er ikkje perfekte, og vi må gi slipp på haldninga på å vere Supermann eller Superkvinne.  Det gjer eigentlig utruleg godt å slippe taket, berre vere meg. Svake meg. Full av feil og mistak. Men samstundes kan eg prise Gud for at eg er elska og tilgjeve på grunn av Jesu offer på krossen. DET er ei god kjensle og ein enorm tryggleik.

I han har vi fridomen,
kjøpt med hans blod,
tilgjeving for syndene.
For så rik er Guds nåde,

(Efeserbrevet 1, 7)

På laurdagskvelden vart det spelt inn ein live- CD for fyrste gong i Impuls Trondheim si historie, noko som var utruleg stort å få vere med på! Men det største vil eg likevel seie var alle dei møta ungdommane fekk med Jesus, og eg fekk vere med på fleire av disse møta. Takksam!

Eg vil fortelje meir i detalj om ting som vart sagt og som eg merka meg seinare, men no vil eg berre dele nokre bilete med dykk!

Maria og Eirik på scena. Eirik viser kristen-dans (lyrisk?).

Morten Eikli hadde eit seminar om tabuar som vi kristne ikkje snakker særleg mykje om.

I tilbeding på ein av "celebrationane".

Lyskross på bønnerommet.

På bønnerommet. Ein kunne finne slike lappar rundt omkring: "ta det du treng" - styrke, tolmod, nåde, tilgivning...

Hotell Carolina, Samosir

Etter morgonbøn prøvde eg å skaffe ein datamaskin og finne internett slik at eg kanskje kunne bruke skype; å ringe frå mobilen var jo dyrt! Kva hadde skjedd sidan han bad meg om å ringe han nett no? Internett ville ikkje dukke opp, så då måtte eg berre ta fram mobilen att og ringe. Klokka var då fire på natta i Noreg. Eg trur ikkje kjærasten min sov tungt, fordi han svara med ein gong. “Stole du på mæ?” spurde han med eit sukk i stemma. “Ja, selvfølgelig!” svara eg og skjøna framleis ingenting. Han tok eit djupt andedrag: “Kristian blei funne livlaus…” Eg hugsar ikkje resten av setninga, men eg stoppa han: “Vent, ka e det du si? Ka si du? Kristian? Vår Kristian? E han død? E HAN DØD, SEBASTIAN?!” “Ja, Maria. Kristian e død.” Eg hugser ingenting meir av samtalen med Sebastian, berre at eg grein høgt inne i lobbyen på hotell Carolina. Sola skein, det var godt og varmt, folk i klassen åt pannekake med sjokolade og drakk herleg juice – paradis. Men mitt paradis sprakk der og då, og eg ville heim. Indonesaren såg uroleg på meg då eg la på og gjekk mot klassekameratane mine. Eg forsøkte å samle meg, bite tennene saman, men augo mine var ildraude. Dei rakk ikkje ein gong å spørje før eg byrja å grine igjen. Eg hiksta og prøvde å seie noko, dei tok datamaskina ut av hendene mine, sette meg ned på ein stol, ga meg serviettar og strauk meg på ryggen. “Kva har hendt?” Til slutt klarte eg å seie kva som hadde skjedd, at kameraten min som eg hadde gått på vidaregåande med og var russ i lag med var død. Samstundes sto indonesaren der og sa: “Don’t cry, miss. Pretty girls don’t cry! Don’t cry, miss. You are too pretty to cry.” Eg trur eg skremde han litt då eg svara: “Yes, I will cry because my friend just died! I am allowed to cry!”

Dagane på Samosir og Lake Toba vart ikkje som forventa i det heile. Eg var mykje på rommet den dagen eg fikk vite om Kristian, der i mørkret og inntulla i eit tynt laken hulka eg, bad eg, ropte eg til Gud. Eg skjøna ikkje. Kvifor Kristian? Kvifor no? Han var jo ikkje blitt 20 år ein gong! Eg gjekk fram og tilbake på det vesle rommet, bladde i Bibelen og prøvde å finne svar. Eg fann ingen svar, men eg fann trøyst. Det vart ein del meldingar dei dagane, eg trengte å ha kontakt med dei heime – for dei kjente jo Kristian. Klassen var topp, men dei kjente han ikkje. Gud ga meg trøyst, og eg fekk fred med at Kristian var komen heim.

Same kveld skulle vi på ein lokal restaurant og sjå på tradisjonell batak-dans og -sang. Eg sminka meg, skifte klede og vart med – eg skjøna at eg ikkje kunne liggje i senga heile dagen – sjølv om det var det eg ville. Opplevinga på restauranten var fantastisk, og eg gløymer ho ikkje. Eg kan framleis sjå for meg fargane, lukta, møblane… Fleire gonger i løpet av turen forsvann eg litt i meg sjølv heilt utan vidare fordi eg byrja å tenkje på Kristian. Då var det godt å ha vener og ein lærar som var der, og dei såg med ein gong kva som skjedde for så å lyfte meg fram igjen eller dei berre let meg grine på skuldrane deira. Takk skal de ha.

Nokre av dei herlege menneska som eg gjekk i klasse med, hotell Carolina

I dag er det eitt år sidan du døydde, Kristian. Vi saknar deg mykje, og tenkjer framleis på deg ofte. Du skulle vore her; du skulle ha vore med på så mykje av det vi gjer. No til helga, til dømes, du hadde vore der. På ein måte er du jo der, for du vil alltid vere i hjarta våre.

Eg laga ein collage med bilete av Kristian og passande musikk etter han døydde.

Då eg var lita busa det ut av meg ein gong: “Eg gler meg til eg vert gamal og døyr, for då skal eg sitje på fanget til Jesus!” Sjølv om det kan høyrest ei aning merkeleg ut, så hadde eg trua med meg heile oppveksta. Vi sang nattasong og bad for heile familien og litt fleir. Eg har vore på leir x antall gonger, var med i speider der eg etterkvart vart oppteken av gode andakter, gjekk i familiekor og deretter Ten Sing, blei konfirmert 14. mai 2007, byrja på kristen videregåande skule, var ungdomsleiar i kyrkja, var kristenruss og byrja på bibelskule. Oppsummert har eg vore kristen heile livet, og eg har aldri tvilt.

"Eg er ein kristen - Spør meg kvifor."

Ein gong høyrde eg ein taler seie: “Du må vite dagen du vart frelst!” Den dagen eller episoden var så viktig, at alle måtte hugse han. Eg kunne ikkje hugse han i det heile, for eg hadde jo aldri hatt ein slik “ny start” eller “oppvakning”. Eg hadde alltid vore ein kristen, og ikkje berre fordi foreldra mine var det heller; eg brann virkelig for Jesus og eg las mykje i Bibelen. Fleire vener har fortald meg at dei ikkje hadde vore kristne i dag om det ikkje hadde vore for meg… Talaren fikk meg til å tenkje over kristenlivet mitt: kvifor hadde ikkje eg nokon radikal forandring? Trengte eg det? Det endte med at eg nesten trudde det, og eg prøvde å leite i livet mitt om det var noko som eg kunne late Jesus gjere om! Men som den pliktoppfyllande kristne jenta eg var, var det ikkje noko særskilt. Eg følte meg litt mislukka: eg såg jo dei som hadde dei flotte forvandlingane då dei vart kristne, og eg var berre slik som eg alltid hadde vore. Eg trur eg kom litt vekk frå Gud i den tida: ikkje vekk frå hans nåde, men frå hans bodskap om frelse for meg.

Enkelte av dem som har kalt seg kristne hele livet må innse at de kan ha hatt perioder i livet da de egentlig har vært borte fra Gud. Det kan skyldes flere forhold. I oppveksten kan man ha kommet bort i retninger som lærer galt om Jesus, eller en kan komme inn i bevegelser der det legges så sterk vekt på opplevelser eller prestasjoner, at Jesu frelsesverk kommer helt i skyggen. Noen regner seg også som kristen på feil grunnlag. Man synes det er nok å tilhørte et kristent miljø, eller å være aktiv som kristen.

Dette minner oss om at det er mulig å komme bort fra Jesus uten å være klar over det. Det er svært viktig for dem som er i en slik situasjon at de får høre Guds ord på en slik måte at ordet gir dem klarhet i at de egentlig bygger sin kristne tro på seg selv og ikke på Jesus. (Arne Helge Teigen, Fjellhaug skoler)

 

På bibelskulen, Fjellhaug, lærte eg mykje om kven Gud er og kven han er i mitt liv. Det forandra ikkje meg som person i det heile, men det forandra noko i hjartet mitt. På festivaler og leirer hadde eg sett Gud gjere store ting: menneske hadde blitt frelst, eg såg føter vekse ut, utslett forsvinne, ei venninne med ME vart heilt frisk, og så vidare. Gud var i høgste grad levande, men ikkje så levande som eg fikk oppleve han på bibelskulen der vi satt i auditioriet, trøytte og inntulla i pledd. Ingenting “overnaturleg” skjedde, men det eg lærte om Guds ord – Bibelen – forandra noko med mi tilbeding, mine bøner og mitt forhold til Gud.

Talaren tok feil. Den einaste som treng å vite når du vart ein kristen, når du vart frelst, er Jesus. Du treng ikkje å leite etter ein flott forvandling, for det blir berre etter augo til oss menneske. Den forvandlinga Gud ser i hjarta våre er mykje viktigare og mykje større. Eg har det godt med Gud no, og eg veit at eg ikkje må bevise for nokon at eg er frelst – for eg veit eg er det. Samstundes hender det at eg er irritert over mitt “flink-kristen-jente”-stempel, fordi eg vil vise for folk at det ikkje tyder det same som “kjedelig”. Men eg er ei flink kristen jente, og det har eg alltid vore.

Eg vil anbefale alle som “alltid” har vore kristne å lese det Teigen skreiv på Fjellhaug sin blogg.